டோரதி – விமர்சனம்

நடிப்பு: கீர்த்தி சுரேஷ், ரிஷிகாந்த், சனந்த், சௌந்தரராஜா, முத்துக்குமார், ராமச்சந்திரன் துரைராஜ், கஜராஜ், ஜீவா சுப்பிரமணியன் மற்றும் சிலர்

இயக்கம்: கார்த்திக் சுப்பராஜ்

எழுத்து: கார்த்திக் சுப்பராஜ், சரவணன் சந்திரன்

ஒளிப்பதிவு: எஸ்.திரு / எஸ்.திருநாவுக்கரசு

படத்தொகுப்பு: கணேஷ் சிவா

இசை: இளையராஜா

நடனம்: எம்.ஷெரீப்

ஸ்டண்ட்: தினேஷ் சுப்பராயன்

தயாரிப்பு வடிவமைப்பு: குமார் கங்கப்பன்

தயாரிப்பு: ஜோதி தேஷ்பாண்டே, குனீத் மோங்கா கபூர், அச்சின் ஜெயின்

பத்திரிகை தொடர்பு: சுரேஷ் சந்திரா, ஏ.அப்துல் நாசர் (டி ஒன்)

‘Dorothy’ (டோரதி) என்பது பண்டைய கிரேக்கமொழி, லத்தீன் மொழி வழியாக ஆங்கில மொழிக்குள் நுழைந்த சொல். “இறைவனின் கொடை” அல்லது “கடவுளின் பரிசு” என்பது இச்சொல்லின் பொருள். இதை தலைப்பாகக் கொண்டு வெளியாகியிருக்கும் தமிழ்த் திரைப்படம் எதைப் பற்றியது? எப்படி இருக்கிறது? பார்ப்போம்…

மதுரையை அடுத்துள்ள ஒரு கிராமம். இங்கு ஆணாதிக்கத் திமிரும், ஆதிக்க சாதி வெறியும், வறட்டு கௌரவமும் கொண்ட பெரிய மனிதர் வீரய்யா (முத்துக்குமார்) வசித்து வருகிறார். அவர் எந்நேரமும் உதடுகளைக் குவித்து விசில் அடித்துக்கொண்டே இருப்பதால், அவரது பெயர் ‘விசில் வீரய்யா’ என்று மாறிப்போனது. அவருக்கு இரண்டு மகன்கள். மூத்த மகன் சௌந்தரராஜா. இளைய மகன் சுப்பு (சனந்த்). முன்பு அந்த வீட்டில் விசில் வீரய்யாவின் மனைவியும் மகளும் கூட இருந்தார்கள். அந்த இரண்டு பெண்களும் கிணற்றிலிருந்து சடலங்களாகத் தூக்கப்பட்டு, ‘தற்கொலை’ என வழக்கு முடிக்கப்பட்ட பிறகு, இப்போது சுவரில் புகைப்படமாக மட்டுமே தொங்க விடப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

விசில் வீரய்யாவின் இளைய மகன் சுப்புவும், தெருவோரம் பலகாரம் சுட்டு விற்றுப் பிழைக்கும் பெண்மணியின் மகனும், சாதியப் படிநிலை அமைப்பில் சற்று தாழ்ந்த இடம் பெற்றிருப்பவருமான கார்த்திக்கும் (ரிஷிகாந்த்) பள்ளிப் பருவத்திலிருந்தே உயிருக்கு உயிரான நண்பர்கள். அடி-தடி என்று வந்துவிட்டால் இருவரும் இணைந்து எதிரியைப் பொளந்து கட்டி, தைரியமான இளைஞர்களாக வலம் வருகிறார்கள்.

இந்நிலையில், பெண் வாசமே இல்லாத விசில் வீரய்யாவின் வீட்டுக்குள், அவரது மூத்த மகன் சௌந்தரராஜாவின் காதல் மனைவியாக, புதுமணப் பெண்ணாக நுழைகிறார் டோரதி (கீர்த்தி சுரேஷ்) என்ற மலையாளப் பெண். அந்நிய சாதிப்பெண்ணான அவர் வந்ததிலிருந்தே அவரை தனக்கு சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை என்பதை அவ்வப்போது முகபாவனையில் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார், சாதி வெறியரான விசில் வீரய்யா.

ஆனால், சுப்புவுக்கு தனது அண்ணி டோரதியை மிகவும் பிடித்துப்போகிறது. அதனால் அவர் அண்ணியுடன் சகஜமாக நெருங்கிப் பழகுகிறார். மனம் விட்டுப் பேசுகிறார். அண்ணியோடு சேர்ந்து காய்கறி நறுக்குகிறார். சமையல் செய்கிறார். துணி துவைக்கிறார். இறந்துபோன தன் அம்மா, அக்கா பற்றியெல்லாம் உருக்கமாகப் பேசுகிறார். அவருக்கு ஆறுதலாக இருக்கிறார் அன்பான அண்ணி.

இப்படி அண்ணியும் கொழுந்தனும் சகஜமாக நெருங்கிப் பழகுவது விசில் வீரய்யா உள்ளிட்ட பலரது சந்தேகக் கண்களை உறுத்துகிறது. ஒருநாள் டோரதி சடலமாக தூக்கில் தொங்குகிறார். அவரது சாவு ’தற்கொலை’ என்று வழக்கை முடிக்கிறது காவல்துறை.

ஆனால், டோரதியின் அகால மரணத்தை சுப்புவால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. தன்னிடம் அன்பாகவும் கனிவாகவும் நடந்துகொண்ட அண்ணி தற்கொலை செய்திருப்பார் என்பதை நம்பவோ, ஏற்றுக் கொள்ளவோ முடியவில்லை. இதனால் தன் குடும்பத்தினர் மீது கொண்ட ஆவேசத்தில், உடல்நிலை, மனநிலை உள்ளிட்ட அனைத்தும் மாறி, டோரதியின் குங்குமம் மற்றும் புடவையை அணிந்துகொண்டு பெண்ணாக வீட்டைவிட்டு வெளியேறுகிறார் சுப்பு.

சுப்புவிடம் ஏற்பட்டுள்ள இந்த மாற்றம் கண்டு முதலில் திகைக்கிறார் விசில் வீரய்யா. பின்னர் தன் குடும்ப கௌரவம் பாழாகிவிடும் என்று அஞ்சி கலங்குகிறார். அதன்பின், சுப்புவின் உயிர் நண்பரான கார்த்திக்கை அழைத்து, அவரிடம் தன் கைத்துப்பாக்கியைக் கொடுத்து “சுப்புவை முடித்துவிடு. இல்லையென்றால், உன் அம்மாவின் கதை முடிந்துவிடும்” என்று மிரட்டுகிறார். திடுக்கிடும் கார்த்திக் விசில் வீரய்யாவின் மிரட்டலுக்கு அடிபணிந்து, கைத்துப்பாக்கியுடன் தன் ஆருயிர் நண்பர் சுப்புவைத் தேடி கிளம்புகிறார்.

அதன்பின் என்ன நடந்தது? கார்த்திக் சுப்புவைத் தேடி கண்டுபிடித்து சுட்டுக் கொன்றாரா? அல்லது கார்த்திக்கின் எண்ணத்தை சுப்பு மாற்றினாரா? இருவருக்குள்ளும் ஏற்பட்ட மனமாற்றம் என்ன? என்பன போன்ற கேள்விகளுக்கு யாரும் எதிர்பாராத வகையில், மிகவும் உணர்ச்சிப்பூர்வமாக, தமிழ் சினிமா வரலாற்றிலேயே முதன்முதலாக அற்புதமாக விடை அளிக்கிறது “டோரதி’ திரைப்படத்தின் மீதிக்கதை.

கதை நாயகர்களில் ஒருவராக, நண்பருக்காக எதையும் செய்யத் துணிந்த கார்த்திக்காக ரிஷிகாந்த் நடித்திருக்கிறார். ஆரம்பத்தில் முரட்டு இளைஞராக வரும் அவர், பின்னர் தன் உயிர் நண்பரின் உடல் ரீதியிலான உண்மையான அடையாளத்தைப் புரிந்துகொண்டு தனக்குள் ஏற்படும் மாற்றங்களை நடிப்பு மூலம் நேர்த்தியாக நடித்திருக்கிறார். நண்பரை சுட்டுக் கொல்ல கிளம்புகையில் பார்வையாளர்களிடம் பரபரப்பான ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தி, அதை தக்க வைக்கும் வகையில் சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார். தானொரு ஹீரோ மெட்டீரியல் தான் என்பதை – ‘மொத ராத்திரி படத்தை அடுத்து – இதில் மீண்டும் நிரூபித்திருக்கிறார்.

கதை நாயகர்களில் மற்றொருவராக, தமிழ் சினிமாவில் உள்ள மிகச் சில ஹீரோக்கள் மட்டுமே தத்ரூபமாக செய்து காட்டக் கூடிய, சவாலான சுப்பு கதாபாத்திரத்தில் சனந்த் நடித்திருக்கிறார். முதலில் தைரியமான ஆணாக தன்னை நிலை நிறுத்தி, பின்னர் தனது அன்பான அண்ணியின் அகால மரணம் காரணமாக ஆவேசமடைந்து, தனக்குள் ரகசியமாக நடந்து கொண்டிருக்கும் பாலின அடையாளப் போராட்டத்தை துணிச்சலாக வெளிப்படுத்தி, கதையின் போக்கையே மாற்றும் அதிமுக்கிய கதாபாத்திரத்தில், அதற்கான உடல்மொழி மற்றும் குரல்மொழியுடன் அட்டகாசமாக நடித்திருக்கிறார். எப்படிப்பட்ட கதாபாத்திரம் கொடுத்தாலும் அதை எளிதாகக் கையாளக் கூடிய வல்லமை தனக்கு உண்டு என்பதை இப்பட நடிப்பின் மூலம் பிரகடனம் செய்திருக்கும் சனந்துக்கு நமது மனமார்ந்த பாராட்டுகள்.

ஆணாதிக்கத் திமிர், ஆதிக்க சாதி வெறி, வறட்டு கௌரவம் கொண்ட குடும்பத் தலைவராக, ஊர் பெரிய மனிதர் விசில் வீரய்யாவாக முத்துக்குமார் நடித்திருக்கிறார். அதிர்ந்துகூட நடக்காமல், விசிலடித்தபடி இருக்கும் இந்த மனிதருக்குள் இத்தனை வன்மமா? என்று திகைக்க வைக்கும் தனது கதாபாத்திரத்தை பிரமாதப்படுத்தியிருக்கிறார் முத்துக்குமார்.

மலையாளப் பெண்ணாக, விசில் வீரய்யாவின் வீட்டுக்கு வரும் புதுப்பெண் டோரதியாக கீர்த்தி சுரேஷ் நடித்திருக்கிறார். படத்தில் குறைந்த நேரமே வந்தாலும், தனது கொழுந்தன் சுப்புவின் மனதில் மட்டுமல்ல, பார்வையாளர்களின் மனங்களிலும் அழுத்தமாகத் தடம் பதிக்கும் கதாபாத்திரத்தில் சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார்.

விசில் வீரய்யாவின் மூத்த மகனாக, டோரதியை காதல் திருமணம் செய்து வீட்டுக்கு அழைத்து வரும் கலையாக சௌந்தரராஜா குறையில்லாமல் நடித்திருக்கிறார்.

வடிவுவாக வரும் ராமச்சந்திரன் துரைராஜ், புரோட்டா மாஸ்டராக வரும் கஜராஜ், திருநங்கை அம்மாவாக வரும் ஜீவா சுப்பிரமணியன் உள்ளிட்ட ஏனைய நடிப்புக் கலைஞர்களும் தத்தமது கதாபாத்திரத்துக்குத் தேவையான நடிப்பை வழங்கியிருக்கிறார்கள்.

இயக்குநர் கார்த்திக் சுப்பராஜும், எழுத்தாளர் சரவணன் சந்திரனும் இணைந்து, பலர் பேசத் தயங்கும் ஒரு விஷயத்தை மிக தைரியமாக பேசும் விதத்தில் இப்படத்தை எழுதியிருக்கிறார்கள்.

இதை இயக்கியிருக்கிறார் இயக்குநர் கார்த்திக் சுப்பராஜ். அவர் இதுவரை இயக்கியுள்ள படங்களிலேயே இது தான் மிகச் சிறப்பான படம் என்று சூடம் கொளுத்தி சத்தியம் செய்யலாம். அந்த அளவுக்கு மிகச் சிறப்பாக இந்த படத்தை இயக்கியிருக்கிறார். உலகம் முழுவதும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தி வரும் ஒரு கதைக்கருவை கையிலெடுத்து, அதை சர்வதேச தரத்தில் அழகாக படைத்திருக்கிறார். தமிழ்ச்சினிமாவில் பெரும்பாலும் கேலிக்கும், கிண்டலுக்கும், நகைச்சுவைக்கும் பயன்படுத்தப்பட்டு வரும் திருநங்கைகளை, உயிரும் உணர்வும் உள்ள சக மனுஷிகளாக எப்படிப் பார்க்க வேண்டும் என்பதை அனைவருக்கும் – குறிப்பாக அரைகுறை அறிவுள்ள ஆண்களுக்கு – வசனமாக இல்லாமல் அருமையான காட்சிகள் வழியே பாடம் எடுத்திருக்கிறார்.

கார்த்திக் சுப்பராஜ் தன் பெயரை இரண்டாகப் பிரித்து ஒரு ஹீரோவுக்கு கார்த்திக் என்றும், இன்னொரு ஹீரோவுக்கு சுப்பு என்றும் பெயர் சூட்டியதிலிருந்து இக்கதாபாத்திரங்களை அவர் எவ்வளவு நேசித்திருக்கிறார் என்பது புலனாகிறது. மேலும், திருநங்கைகளுக்கு ஆதரவாக மட்டுமல்ல, ஆதிக்க சாதிவெறி, ஆணாதிக்கத் திமிர், பெண் வெறுப்பு, வறட்டு கௌரவம் போன்ற சகல அழுக்கு மூட்டைகளையும் எரித்து சாம்பலாக்கும் வகையிலும் இப்படத்தை அவர் எடுத்திருக்கிறார். திரைப்படக் கல்லூரிகளில் இந்த படத்தை பாடமாக வைத்து பயிற்றுவிக்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.

ஒளிப்பதிவாளர் எஸ்.திரு / எஸ்.திருநாவுக்கரசு, தனது காமிரா மூலம் காட்சிகளை உலகத் தரத்தில் பதிவு செய்திருக்கிறார். படத்தொகுப்பாளர் கணேஷ் சிவா, உறுத்தல் இல்லாமல் காட்சிகளைத் தொகுத்து, பார்வையாளர்கள் கவனம் சிதறாமல் கதையோடு ஒன்றுவதற்கு உதவியுள்ளார்.

இளையராஜாவின் இசையில் பாடல்கள் அனைத்தும் அருமையான முத்துக்கள். “ராஜா ராஜா தான்” என்று பாராட்டும்படி அவரது தனித்துவமான பின்னணி இசை ராஜாங்கம் நடத்தியிருக்கிறது.

இப்படத்திற்காக உழைத்த அனைத்து நடிப்புக் கலைஞர்கள் மற்றும் தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களுக்கும், தயாரித்த தயாரிப்பாளர்களுக்கும் நமது மனமார்ந்த நன்றி!

‘டோரதி’ – பல நூறு ஆண்டுகளுக்கு பேசப்படக் கூடிய தன்னிகரில்லா தமிழ்ப்படம்! பார்த்து ரசியுங்கள்! சேர்ந்து ஆரோக்கியமாக விவாதியுங்கள்!

ரேட்டிங்: 4.25/5